Wszystko jest Iluzją. ‘Wesela nie było. Nas nie było. Pana młodego nie było’* Nazistowskich obozów też nie było, tylko polskie. Bo Hitlera nie było. Tylko dobrzy Niemcy w granatowych garniturach od Hugo Bossa, dymający Chanel numer 5 w paryskim Ritzu. O la la. Bon ton. Ślimaki po burgundzku. Żabie nogi…. Tout le monde! Everybody! What
My new video miniature ‘Simone de Beauvoir told me’ will be shown at the BBC Event, 100 Women at BBC Broadcasting House, London, U.K – (Starting TODAY at 6 pm) Simone de Beauvoir told me, 2016, UK, color 1:27 min Produced by Monika K. Adler and Aeon Rose, 2016 Simone de Beauvoir told me, for
Andrzej Wajda w swoich filmach opowiadał z rozmachem o pięknie i sile życia. Płodny, Silny, Zdecydowany, Charyzmatyczny, Gigantyczna Męska Energia z Wytryskami Élan vital. Najbardziej cenię Wajdę za filmy z lat siedemdziesiątych: The Birch Wood (Brzezina, 1970), Landscape After the Battle (Krajobraz po bitwie, 1970), The Wedding (Wesele, 1973) The Promised Land (Ziemia obiecana, 1974),
Paraphilia Magazine – from THE AMBIVALENT BODY: ON THE SHORT FILMS OF MONIKA K. ADLER By Robert Smart In Mutability, Adler’s most recent film features Adler as an alluring corpse laid out on an autopsy table while her obsessed former analyst carries out an illicit autopsy on her, attempting desperately to nail down the essence
Paraphilia Magazine – from THE AMBIVALENT BODY: ON THE SHORT FILMS OF MONIKA K. ADLER By Robert Smart Come Back to the Trees may be Adler’s most elusive, evocative and effective film to date. Though still relatively minimal in means it features more dynamic cutting, camera movement and a larger cast than any of her
The Beauty of the Shadow/Review from The Ambivalent Body: On The Short Films Of Monika K. Adler, 2013 written by Rob Smart In Adler’s first film The Beauty of the Shadow, produced in 2011, the influence of Warhol and Madonna are perhaps most evident. Featuring Adler herself as the protagonist (with her narration voiced by
Film był pierwszym medium, które przykuło moją uwagę w tym wcieleniu. Pierwszym i właściwie najważniejszym. Najokazalej przemiawiającym do mnie i najlepiej przyswajalnym. Najdotkliwiej fascynującym. Ludzki los… Historie opowiadające o tym kim jesteśmy, skąd przyszliśmy i dokąd zmierzamy, jakich dokonujemy wyborów i dlaczego. Dzieciństwo spędziłam głównie w kinie, w małomiasteczkowym, komunistycznym kinie ‘Warszawa’ w Gostyninie, zbudowanym
Andrzej Żuławski – był moją ostatnią ‘żyjącą’ – artystyczną inspiracją – pokrewną naturą – bytem po stokroć ekscytującym – zarażającym szałem wizualnym – przeżyciem szamańskim – histerią – ekstazą intelektualną – wyciem do księżyca. Śmierć jak śmierć. Zwykły banał, który jednak staje się koszmarem, kiedy odchodzi ktoś bliski. Dla Żuławskiego, tak jak dla mnie –
Video Work Involuntary Memory (2014) powstało w Llanidloes, w Walii. http://www.imdb.com/title/tt3826334/ Prawdopodobnie i przypuszczalnie obok On being an Angel (2014) oraz Yggdrasil (2015) jako część tryptyku poświęconego psychologii, traumatologii i próbom wyjścia z trudnych i skomplikowanych sytuacji historyczno-społeczno-rodzinnych. Jako źródło inspiracji posłużyła mi fotografia Lee Miller, Dead SS Guard in Canal, Dachau, Germany. Trauma historyczna,
TIME is Love.8 [Show 7] SAKURA WORKS Yokohama Community Design Lab Yokohama – JAPAN including: Monika K. Adler’s video work – Involuntary Memory (2014) The descendant of a Gulag internee undergoes repressed trauma borne from a history of genocide across generations. He attempts to exorcise the still present collective memory through a disturbing re-enactment. http://www.imdb.com/title/tt3826334/
